Belasting per staat: waarom de staat die je kiest meer uitmaakt dan het land

De federale inkomstenbelasting kent zeven schijven en die gelden in elke staat. Ze gaan over je belastbare inkomen, en dat is je inkomen minus de standaardaftrek. Die aftrek is in 2026 16.100 dollar voor een alleenstaande en 32.200 dollar voor gehuwden die samen aangifte doen. Doe je aangifte als gezinshoofd, dan is het 24.150 dollar, en doe je als gehuwde afzonderlijk aangifte, dan is het 16.100 dollar. De tabel hieronder geeft de twee aangiftevormen waar een Nederlander het vaakst mee te maken krijgt. Elk tarief geldt alleen over het deel van je inkomen dat binnen die schijf valt.

Deze bedragen gelden voor belastingjaar 2026 en staan in Revenue Procedure 2025-32 van de Internal Revenue Service, de jaarlijkse procedure waarin de dienst zijn bedragen vaststelt. Hier bovenop komt wat je staat heft, en daar gaat de rest van deze gids over.

Texas mag het niet eens. De grondwet van die staat verbiedt de wetgever sinds 5 november 2019 een belasting op het netto-inkomen van natuurlijke personen. Nevada schrijft op zijn eigen site dat het geen inkomstenbelasting op loon heft en ook niet meedoet aan de uitvoering van de federale. South Dakota noemt zichzelf een van zeven staten zonder.

Tennessee had een heffing op rente en dividend, de Hall Income Tax, en die is afgeschaft voor belastingjaren die op of na 1 januari 2021 beginnen. New Hampshire deed hetzelfde in stappen: van 5 naar 4 procent eind 2023, naar 3 procent eind 2024, en daarna weg voor belastingjaren die na 31 december 2024 beginnen. Op loon heeft geen van beide ooit geheven.

En dan Washington, dat op elk lijstje staat en er niet meer zonder voorbehoud in hoort. Per 1 januari 2028 komt daar een tarief van 9,9 procent op inkomens boven een miljoen dollar, ingevoerd in 2026. De eerste aangiften komen in april 2029. De staat heft daarnaast nu al 7 procent over winst uit de verkoop van langetermijnbezit, met een aftrek van 278.000 dollar over 2025.

Over Florida en Alaska schrijven wij minder stellig dan de meeste sites. De volledige lijst van belastingen die Florida heft bevat wel een vennootschapsbelasting en geen inkomstenbelasting, maar een pagina waarop de staat dat zelf zegt konden wij niet openen. En de belastingdienst van Alaska liet ons helemaal niet binnen. Wij leiden het dus af, en zeggen erbij dat wij het afleiden.

Californië heft over 2025 een toptarief van 12,30 procent, voor alleenstaanden boven een belastbaar inkomen van 742.953 dollar en voor gehuwden samen boven 1.485.906 dollar. Boven een miljoen dollar komt daar nog 1 procent bij, een heffing die tegenwoordig Behavioral Health Services Tax heet. Het toptarief komt daarmee op 13,3 procent.

New York heft over 2026 een toptarief van 10,90 procent, boven 25 miljoen dollar. Dat klinkt ver weg, en voor bijna iedereen is het dat ook.

Massachusetts heft een vlak tarief van 5,00 procent, met 4 procent extra boven een grens die meebeweegt: 1.107.750 dollar in 2026 en 1.083.150 dollar in 2025. Illinois heeft een vlak tarief van 4,95 procent, ongewijzigd sinds 1 juli 2017, zonder schijven.

Dit is het punt dat in vrijwel elk Nederlands overzicht ontbreekt. New York City heft een eigen inkomstenbelasting, bovenop die van de staat, en die wordt door de staat geind.

Het toptarief is 3,876 procent. Dat begint niet bij een miljoenengrens maar bij 50.000 dollar belastbaar inkomen voor alleenstaanden en 90.000 dollar voor gehuwden samen. Vrijwel iedereen met een normaal salaris in de stad betaalt dus het volle stadstarief.

Reken dat mee als je een aanbod in Manhattan afzet tegen een aanbod in Austin. Het verschil zit niet alleen in de huur.

De verkoopbelasting verschilt per staat en daarbinnen per plaats. Rechtstreeks bij de staten nagelezen:

In Texas kan het totaal inclusief lokale opslag oplopen tot 8,25 procent. In New York City komt het totaal uit op 8,875 procent, dus meer dan het dubbele van het staatstarief.

Onroerendezaakbelasting is bijna overal lokaal. Texas kent er geen op staatsniveau; die wordt geheven door schooldistricten, steden, county's en speciale districten, en de staat publiceert geen gemiddelde. Californië is de uitzondering waar het tarief wel vastligt: 1 procent van de belastbare waarde. Die waarde mag na aankoop hoogstens 2 procent per jaar stijgen zolang je eigenaar blijft. Lokale heffingen kunnen daar bovenop komen.

Hier gaat het bij terugkeer naar Nederland vaak mis, en twee staten zijn er streng in.

Californië kijkt niet naar het aantal banden maar naar de kracht ervan. Wat meetelt: waar je partner woont, waar je hoofdverblijf staat, in welke staat je rijbewijs en je auto staan, waar je bankiert en waar je arts zit. Er is een veilige haven voor wie op grond van een arbeidscontract minstens 546 aaneengesloten dagen weg is, maar die vervalt zodra je inkomen uit vermogen boven 200.000 dollar komt. Bezoeken van hoogstens 45 dagen per jaar gelden als tijdelijk.

New York heeft twee toetsen. Je bent inwoner als je er je fiscale woonplaats hebt, en ook als je er een het hele jaar bewoonbare woning aanhoudt en er 184 dagen of meer verblijft. Let op dat getal: het is 184 en niet 183, en dat verschil staat in vrijwel elk Nederlands stuk verkeerd.

En de zwaarste zin van allemaal: volgens de staat verandert je fiscale woonplaats pas wanneer je met duidelijk en overtuigend bewijs aantoont dat je die hebt opgegeven en elders een nieuwe hebt gevestigd. De bewijslast ligt bij jou.